De klok

De klok
De klok
 
In doarp sûnder klok liket op in minske sûnder sprake.
It libbet, mar kin net uterje hwat er omgiet.
De klok is de stimme dy, as amper de dage oer de loft is,
koart en krêftich de húsman út de fearren ropt en oanpuont ta syn wurk.
Mar as er de lange dei útliedt ta de jounsrêst, is d'r myldens yn syn lûd.
Dát is in feestlik opgean nei tsjerke as it út all tuorren yn 't rounom oer de gea sjongt: dit is de heare Syn dei! 
Syn let rout it djipst oer alle leave deaden.
Mar alarm klipt er as de dike skuorre, it himmelfjûr ynslacht, de brân fan oarloch en revolúsje it libben bedriget.
"Mea fox, vox vitae" , dat is "Myn lûd is it lûd fan it libben",
it wurd dat men gauris yn syn brûnzen side geat, is wier.
Hwat mar yn it libben omgiet, is de klok dy't der fan tsjûget.

   
Een dorp zonder klok lijkt op een mens zonder spraak.
Het leeft, maar kan niet zeggen wat het denkt.
De klok is de stem die, als nog maar nauwelijks het eerste daglicht doorbreekt,
kort en krachtig de boer uit zijn bed roept en aanspoort om weer aan het werk te gaan.
Maar als de lange dag voorbij is en de avond is aangebroken, is zijn geluid mild geworden.
Dat is nog eens feestelijk naar de kerk gaan als het zingt van alle kerktorens uit de omgeving: "Dit is de dag van de Heer."
Zijn klokgelui rouwt het diepst over alle lieve doden.
Maar als de dijke doorbreken, de bliksem inslaat, geweld van oorlog en revolutie het leven bedreigen, dan klept de klok alarm.
"Mea fox, vox vitae", dat is | Mijn geluid is het geluid van het leven", deze woorden goot men vaak in zijn bronzen zijde en dat is waar.
Wat er ook inhet leven gebeurt, het is de klok die er van getuigt.


ds. A.D. Wumkes
terug