FANÚT DE FLINTER FANÚT DE FLINTER
Wat een bijzondere ervaring was dat in het weekend van 19 en 20 oktober, dat een aantal mensen Minnertsga aandeed. Ze waren in de zomer begonnen aan de perlgrimsroute ‘it Jabikspaad’ vanaf Hasselt in het teken van het weekend op Terschelling met het thema’bedevaren’. Toen zijn ze tot Franeker gelopen en afgeslagen naar Harlingen om de boot te nemen. Het laatste stukje miste nog en is dit weekend gelopen van Franeker naar Minnertsga op zaterdag en zondag naar Sint Jabik om door te lopen naar Zwarte Haan - Finisterre (einde van de wereld) aan het Wad. Zoals pelgrims vaak doen, hebben zij ook in onze kerk geslapen en een dienst gehouden op zaterdagavond en op zondag ook deelgenomen aan de zendingsdienst met de stichting van Boukje Fokkema. Pelgrims zijn onderweg, zoals alle volgelingen van Jezus onderweg zijn, zoekend, soms vindend, zeker of met twijfel, niet wetend wat of wie je onderweg tegenkomt, maar wel gaand, zoals ook Abram ging! Deze dienst zijn we begonnen met de prachtige pelgrimspsalm 122!
Goede en gezegende diensten!
Ds. Jelte Lindeboom.
 
 
NIETS TE DANKEN! NIETS TE DANKEN!
Ach, het is wel goed! Niets te danken! Dit zeggen we als reactie op een bedankje van de ander. Je geeft dit aan om te zeggen dat de ander niks verschuldigd is. Eén van de eerste dingen die we onze kinderen en die we waarschijnlijk ook zelf hebben geleerd is: Dankjewel zeggen.
Op 6 november vieren we Dankdag voor Gewas en Arbeid.
Maar hoe zit het eigenlijk met onze dankbaarheid? In een samenleving waarin we steeds meer van onszelf, de ander en de wereld eisen. Kunnen we nog dankbaar zijn? Dankbaar zijn is een keuze en heeft te maken met een gevoel over een belevenis. Het is iets anders dan blij zijn, want soms voelen we ons niet altijd fijn. We maken dingen mee zoals ziekte, verdriet en teleurstellingen. Dit sluit niet uit dat we niet dankbaar kunnen zijn.
Toch is het voor ons als mensen behoorlijk lastig om dankbaar te zijn.
De eerste gedachte die ik, net als veel andere mensen, 's ochtends heb is: ik heb niet genoeg tijd. Of dat nu waar is of niet, de gedachte 'niet genoeg' komt automatisch bij ons op, en we denken er vaak niet eens aan om daar vraagtekens bij te plaatsen. Het grootste deel van de dag en van ons leven zijn we bezig met luisteren naar, of vertellen, klagen of piekeren over waar we niet genoeg van hebben. We hebben niet genoeg tijd om te sporten. We hebben niet genoeg werk. We hebben niet genoeg macht. We hebben niet genoeg natuur. We hebben niet genoeg aan ons weekend. We hebben natuurlijk niet genoeg geld. We zijn niet slank genoeg, we zijn niet slim genoeg, we zijn niet knap genoeg, fit genoeg of succesvol genoeg, of rijk genoeg. Al voordat we overeind zitten in bed, voordat onze voeten de vloer raken, schieten we tekort, lopen we achter, zijn we aan de verliezende hand. We moeten niet streven naar meer, maar tevreden zijn met genoeg. Pas dan kunnen we vanuit dankbaarheid leven.
Mijn genade is u genoeg zegt God tegen Paulus (2 Kor.12:9). Gods genade is een bevrijding voor ons. Gods genade veranderd ons moeten, in een mogen. Als we iedere dag mogen leven en mogen doen wat we kunnen geeft dit een hele andere houding. We mogen oefenen, want we mogen ook fouten maken. Deze oefening probeer ik met vallen en opstaan, maar wel in alle dankbaarheid. Dankbaar dat God ons iets heeft gegeven wat hij ons niet verschuldigd was. Een gebaar, waarbij je zou kunnen zeggen niets te danken, het is wel goed, maar waarbij het toch onmogelijk is om God daarvoor niet alle lof en dank te geven.
Tsjikke Bloem.
 
 
BEDANKJE  BEDANKJE 
Hartelijk dank voor het warme welkom! Mede door jullie hartelijke woorden, kaartjes en bloemen voel ik mij meer dan welkom in de gemeente en geeft dat mij goede moed om aan mijn werkzaamheden te beginnen. Nogmaals wil ik benadrukken dat jullie gerust naar mij toe mogen komen om mij aan te spreken om nader kennis te maken. Bel, mail, app, het mag allemaal.  
Oant Sjen,
 Tsjikke Bloem. 

 
 
Tsjikke Bloem

Tsjikke Bloem
'Tsjikke, wil je weer terug naar Friesland?' Deze vraag is mij met regelmaat gesteld. En mijn antwoord volgde dan: ‘Nee, nu niet!’ ‘Misschien later, maar nu wil ik zeker niet naar Friesland.’
Mijn naam is Tsjikke Bloem, ik ben 26 jaar oud en ik woon op dit moment in Hijum.
Zes jaar geleden voelde ik mij geroepen, nadat ik mijn studie als dierenartsassistente had afgerond, om Godsdienst Pastoraal Werk te gaan studeren op de Christelijke Hogeschool in Ede. Mijn keuze voor deze studie komt voort uit een roeping om mensen te begeleiden in hun geloofsleven. Al van jongs af aan ben ik met het geloof opgevoed en ging ik samen met mijn ouders en mijn (meervoudig gehandicapte) zus naar de kerk in Hijum. Vaak telde ik alle ramen, lampen en mensen met een bril. Toch, merkte ik dat er een fijne en eerbiedige sfeer was en dat er iets werd verteld wat ertoe deed. Naarmate ik ouder werd, merkte ik dat het geloof mij vaak raakte en ik vragen ging stellen. Ik wilde graag een keuze maken voor God en deed op mijn achttiende belijdenis van mijn geloof. Twee jaar later begon ik met de studie GPW.
Vijf jaar lang werd ik ondergedompeld in de christelijke bubbel. Het was een tijd waarin ik mij verder mocht ontwikkelen, waar veel theologische vragen op mij af kwamen en ook weer van mij afgleden. Een tijd om nog meer te ontdekken over wie ik ben in de identiteit die God mij geeft.

 
lees meer »
 
ZIEKEN ZIEKEN

In tijden van ziekte en verdriet is het soms moeilijk om staande te blijven. Daarom wil ik jullie vragen te blijven bidden voor hen om zo iets van Christus te laten zien en merken aan hen en aan onze dorpsgenoten. Daarin kun je als christen sterk zijn.
Ds. Jelte Lindeboom.
 
 
Even kennismaken Even kennismaken
Een korte voorstelling van de predikant van Minnertsga.
lees meer »